همسایه ها

داستان سرگذشت خانواده ای از قشر ضعیف جامعه است که در پی اتفاقی، به برجی در شمال شهر نقل مکان می‌کنند. بعد از ورود به خانه جدیدشان، دچار درگیری با اهالی ساختمان و به خصوص مدیر ساختمان می شوند…

تیزر اثر

نقد اثر

خنداندن مردم در همه جای جهان کار بسیار سختی‌ست. خنداندن مردم ایران با وجود معضلات و سختی هایی که در زمینه های مختلف زندگی به آن بر میخورند کاری به مراتب سخت تر و چه بسا ناممکن به نظر می رسد. به همین دلیل، خیلی از هنرمندان بزرگ جرات به سراغ این کار رفتن را ندارند.

وقتی با نام همسایه ها رو به رو میشویم، اولین چیزی که به خاطرمان ممکن است بیاید، رمان همسایه های زنده یاد احمد محمود، یا سریال همسایه ها به کارگردانی محمد حسین لطیفی است. یا اینکه شاید بعد از دیدن آن ابتدا به یاد خانه به دوش رضا عطاران بیوفتیم اما در اینجا با اثر متفاوتی رو به رو هستیم.

قصه خانواده ای از قشر ضعیف جامعه و اهل جنوب شهر که با رسیدن ارثیه ای، به یک برج لوکس در شمال شهر نقل مکان می کنند.

سوژه ای که نویسنده اثر، آیدین طلایی انتخاب کرده با اینکه ممکن است تکراری به نظر برسد اما زمانی که جزئی تر به آن می نگریم، نه تنها اثری تکراری نیست، بلکه قابلیت خلق کمدی بسیار زیادی دارد؛ کمدی با موضوع تقابل دو خانواده با دو فرهنگ کاملا متضاد نسبت به هم.

آیدین طلایی دقیقا میداند چگونه مخاطب خود را بخنداند. کاراکترها به خوبی پردازش شده اند و باورپذیرند. به کاراکترهای جواد و حامد و هاشمی و سعید به خوبی پرداخته شده است. داستان لحظه های خنده دار بسیار زیادی دارد و الحق که میتواند بسیار خوب مخاطب را بخنداند. عمده ی نوع کمدی داستان، کمدی موقعیت است. کاراکتر جواد و حامد لحظات بسیار بامزه ای را برای اذیت کردن هاشمی؛ مدیر ساختمان عصاقورت داده و با نظم و دیسیپلین ساختمان به وجود می آورند. یکی از بهترین قسمتهای همسایه ها قسمت هفتم آن و زمانی‌ست که جواد و حامد شروع به ترساندن هانواده هاشمی می کنند که فوق العاده از آب در آمده است.

البته داستان نقاط ضعف خاص خود را هم دارد. کاراکترهای زن داستان تا به اینجای کار زیاد به چشم نیامده اند و خوب به آنها پرداخته نشده است. باید ببینیم در ادامه داستان آیا به آنها پرداخته خواهد شد یا خیر. با اینکه داستان واقعا خنده دار است اما به نوعی شوخی ها، شوخی های بی نیش و کنایه است و انتقادی در این داستان نسبت به نکته خاصی نمیتوانیم ببینیم؛ نکته ای که معمولا در این نوع خاص از کمدی زیاد به چشم می خورد.

در خصوص طراحی، فائزه ذوالفقار به خوبی توانسته کاراکترها را به تصویر بکشد. کاراکترهایی که به خوبی طبقه اجتماعی آنها از روی ظاهرشان پیداست. یک نکته خیلی جذاب در مورد طراحی همسایه ها این است که به جای طراحی، از عکس همراه با افکتهای بسیار خاص، برای لوکیشنهایی که کاراکترها در آن قرار دارند، استفاده شده است. این ترکیب عکس و طراحی و قرار دادن کاراکترهای کارتونی در یک فضای واقعی، جذابیت بصری خیلی زیادی به اثر داده است.

در نهایت همسایه ها یک اثر کمدی شاد کننده و سرحال است که به خوبی می تواند مخاطب خود را بخنداند و حتی اگر شده برای لحظه ای لبخندی بر لب مخاطب فارسی زبان خود بیاورد. مخاطبی که در این برهه زمانی، خیلی زیاد نیاز به خنده دارد.

گالری تصاویر

4 دیدگاه دربارهٔ «همسایه ها»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

اسکرول به بالا